|
Toen de marinehaven in Hellevoetsluis een steeds belangrijkere plaats ging innemen moest ook de verdediging van deze vesting worden verbeterd.
Men besloot een kustbatterij aan te leggen en een bataljon kustartillerie in Hellevoetsluis te stationeren. Dit betekende een ingrijpende verandering van de toenmalige vestingwerken. Het Haerlems bolwerk (het meest westelijke) werd uitgebreid en samengevoegd met bastion 1 (het westelijk halve hoornwerk) voor de bouw van o.a. een bomvrij logementgebouw, een kruit- en projectielenmagazijn en een torpedostation met aanliggende kanonkazematten en poterne. In 1880 werd gestart met de bouw. In 1881 was men hiermee klaar. De kazerne is gefundeerd op palen en telt 25 verschillende ruimten. Het was een complete kazerne met sanitaire voorzieningen, keuken, kantine etc. goed voor het huisvesten van 288 soldaten, onderofficieren en officieren.  Hierboven een tekening van de begane grond.
 Hierboven een tekening van de eerste verdieping.
 Hierboven een tekening van de kelder verdieping. Tijdens de voorbereidingen en de bouw was de brisant granaat nog niet uitgevonden en men kon dus stellen dat een laag van een paar meter aarde zorgde voor een afdoende bescherming tegen de inslag van kanonskogels. In 1885 werd de brisantgranaat in gebruik genomen en was de kazerne Haerlem niet langer bomvrij.
Tijdens de mobilisatie voor de oorlog van 1914-1918 is de kazerne Haerlem intensief gebruikt door kustartilleristen. Ook tijdens de tweede wereldoorlog is de kazerne Haerlem nog gebruikt. Na de capitulatie hebben de Duitsers bezit genomen van de vestingwerken en van de kazerne Haerlem. Ongeveer 100 man van het Rhein Flottielje hebben het fort gebruikt als logies. Tot voor een aantal jaren geleden waren de "V" tekens nog op de muren van het bouwwerk te zien. Na de tweede wereldoorlog is de kazerne Haerlem gebruikt als bewaringskamp voor het tijdelijk onderbrengen van "onbetrouwbare" lieden. Getuige hiervan zijn nog enkele muurtekeningen die vroeger in elke ruimte te vinden waren. Alleen in de toiletruimte is hier nog een direct zichtbare getuige van aanwezig. De tand des tijds en de, waarschijnlijk, slechte verf heeft er voor gezorgd dat de meeste tekeningen door vochtinwerking verdwenen zijn. De tekeningen waren zeer verschillend van samenstelling. Er waren afbeeldingen te zien van landschappen uit het buitenland. Afbeeldingen van de vesting zelf waren aangebracht. Eén ruimte was geheel gedecoreerd met verschillende vliegtuig modellen. Ten onrechte wordt in de volksmond gesproken van het "fort" Haerlem. Dit is echter geen juiste benaming. Een fort is een zelfstandig gesloten en naar alle zijden verdedigbaar werk en heeft in de regel geen burgerbevolking. Een vesting is een versterkte stad, dus met burgerbevolking. Het fort Hellevoetsluis (feitelijk dus ook geen juiste benaming, maar soms wel zo genoemd) bestond uit de gehele vesting met alle verdedigingswerken, logementgebouwen en burgerbevolking daarbinnen.  Tot het begin van 1971 is het gebouw gebruikt als opslag plaats voor allerlei handen materialen van defensie. Zo heeft de Bescherming Bevolking ook nog tot een aantal jaren na 1972 een viertal ruimten gebruikt.
Begin 1972 is Scouting Hellevoetsluis in het gebouw gekomen waarbij in eerste instantie van domeinen gehuurd werd. Later is het eigendom van de kazerne, met omliggende terreinen overgegaan in de handen van de gemeente Hellevoetsluis. Naast Scouting Hellevoetsluis gebruiken nog drie andere organisaties ruimten in de kazerne:
Als gevolg van de vesting wet van 1874 zijn in het kader van de verdedigingslinie “De stelling van de monden der Maas en van het Haringvliet” in de nabijheid twee batterijen gebouwd.: De batterij op de Noorddijk en de batterij op de Penscherdijk. Beiden zijn uitgevoerd als een zelfstandige batterij met daaromheen een natte gracht. Bij beiden zijn opslag- en schuilplaatsen aanwezig. |